★ ★ ★ 

Kimse beni sevmiyor? 587 Görüntüleme

Bu Videoyu Paylaşın

Güzel değil batmakla gaib olan bir mahbub.

Çünki zevale mahkûm, hakikî güzel olamaz.

Aşk-ı ebedî için yaratılan ve âyine-i Samed olan kalb ile sevilmez ve sevilmemeli.

 

Bir matlub ki, gurubda gaybubet etmeye mahkûmdur; kalbin alâkasına, fikrin merakına değmiyor. Âmâle merci olamıyor. Arkasında gam ve kederle teessüf etmeye lâyık değildir.

Nerede kaldı ki kalb ona perestiş etsin ve ona bağlansın kalsın.

 

Bir maksud ki, fenada mahvoluyor; o maksudu istemem.

Çünki fâniyim, fâni olanı istemem; neyleyeyim?..

 

Bir mabud ki, zevalde defnoluyor; onu çağırmam, ona iltica etmem.

Çünki nihayetsiz muhtacım ve âcizim.

Âciz olan, benim pek büyük derdlerime deva bulamaz.

Ebedî yaralarıma merhem süremez.

Zevalden kendini kurtaramayan nasıl mabud olur?

 

Evet zahire mübtela olan akıl, şu keşmekeş kâinatta perestiş ettiği şeylerin zevalini görmek ile me'yusane feryad eder ve bâki bir mahbubu arayan ruh dahi لاَ اُحِبُّ اْلآفِلِينَferyadını ilân ediyor.

 

İstemem, arzu etmem, tâkat getirmem müfarakati...

 

Der-akab zeval ile acılanan mülâkatlar, keder ve meraka değmez. İştiyaka hiç lâyık değildir.

Çünki zeval-i lezzet, elem olduğu gibi; zeval-i lezzetin tasavvuru dahi bir elemdir.

Bütün mecazî âşıkların divanları, yani aşknameleri olan manzum kitabları, şu tasavvur-u zevalden gelen elemden birer feryaddır.

Herbirinin, bütün divan-ı eş'arının ruhunu eğer sıksan, elemkârane birer feryad damlar.

 

İşte o zeval-âlûd mülâkatlar, o elemli mecazî muhabbetler derdinden ve belasındandır ki, kalbim İbrahimvari لاَ اُحِبُّ اْلآفِلِينَ ağlamasıyla ağlıyor ve bağırıyor.

 

Eğer şu fâni dünyada beka istiyorsan; beka, fenadan çıkıyor.

Nefs-i emmare cihetiyle fena bul ki, bâki olasın.

 

Dünyaperestlik esasatı olan ahlâk-ı seyyieden tecerrüd et. Fâni ol!

Daire-i mülkünde ve malındaki eşyayı, Mahbub-u Hakikî yolunda feda et.

Mevcudatın adem-nüma akibetlerini gör.

Çünki şu dünyadan bekaya giden yol, fenadan gidiyor.

 

Esbab içine dalan fikr-i insanî, şu zelzele-i zeval-i dünyadan hayrette kalıp, me'yusane fizar ediyor.

Vücud-u hakikî isteyen vicdan, İbrahimvari لاَ اُحِبُّ اْلآفِلِينَ eniniyle mahbubat-ı mecaziyeden ve mevcudat-ı zâileden kat-ı alâka edip, Mevcud-u Hakikî'ye ve Mahbub-u Sermedi'ye bağlanıyor.

 

Ey nâdan nefsim! Bil ki: Çendan dünya ve mevcudat fânidir.

Fakat her fâni şeyde, bâkiye îsal eden iki yol bulabilirsin ve can-ı canan olan Mahbub-u Lâyezal'in tecelli-i cemalinden iki lem'ayı, iki sırrı görebilirsin.

An şart ki: Suret-i fâniyeden ve kendinden geçebilirsen...

 

Evet, nimet içinde in'am görünür; Rahman'ın iltifatı hissedilir.

Nimetten in'ama geçsen, Mün'im'i bulursun.

Hem her eser-i Samedanî, bir mektub gibi, bir Sâni'-i Zülcelal'in esmasını bildirir.

Nakıştan manaya geçsen, esma yoluyla Müsemmayı bulursun.

Madem şu masnuat-ı fâniyenin mağzını, içini bulabilirsin; onu elde et.

Manasız kabuğunu kışrını, acımadan fena seyline atabilirsin.

 

Evet masnuatta hiçbir eser yok ki, çok manalı bir lafz-ı mücessem olmasın, Sâni'-i Zülcelal'in çok esmasını okutturmasın.

Madem şu masnuat, elfazdır, kelimat-ı kudrettir; manalarını oku, kalbine koy.

Manasız kalan elfazı, bilâperva zevalin havasına at.

Arkalarından alâkadarane bakıp meşgul olma.

 

İşte zahirperest ve sermayesi âfâkî malûmattan ibaret olan akl-ı dünyevî böyle silsile-i efkârı, hiçe ve ademe incirar ettiğinden, hayretinden ve haybetinden me'yusane feryad ediyor.

Hakikate giden bir doğru yol arıyor.

Madem uful edenlerden ve zeval bulanlardan ruh elini çekti.

Kalb dahi mecazî mahbublardan vazgeçti.

Vicdan dahi fânilerden yüzünü çevirdi.

Sen dahi bîçare nefsim, İbrahimvari لاَ اُحِبُّ اْلآفِلِينَgıyasını çek, kurtul.

 

Fıtratı aşkla yoğrulmuş gibi sermest-i câm-ı aşk olan Mevlâna Câmî, kesretten vahdete yüzleri çevirmek için, bak ne güzel söylemiş:

            يَكِى خَواهْ يَكِى خَوانْ يَكِى جُوىْ يَكِى بِينْ يَكِى دَانْ يَكِى گُوىْ demiştir.

{(Haşiye): Yalnız bu satır Mevlâna Câmî'nin kelâmıdır.}

 

1 - Yani: Yalnız biri iste, başkaları istenmeye değmiyor.

2 - Biri çağır, başkaları imdada gelmiyor.

3 - Biri taleb et, başkalar lâyık değiller.

4 - Biri gör, başkalar her vakit görünmüyorlar, zeval perdesinde saklanıyorlar.

5 - Biri bil, marifetine yardım etmeyen başka bilmekler faidesizdir.

6 - Biri söyle, ona aid olmayan sözler malayani sayılabilir.

 

نَعَمْ صَدَقْتَ اَىْ جَامِى ٭ هُوَ الْمَطْلُوبُ ٭ هُوَ الْمَحْبُوبُ ٭ هُوَ الْمَقْصُودُ ٭ هُوَ الْمَعْبُودُ

Evet, Câmî pek doğru söyledin.

Hakikî mahbub, hakikî matlub, hakikî maksud, hakikî mabud; yalnız odur.

 

كِه لاَ اِلهَ اِلاَّ هُو بَرَابَرْ مِيزَنَدْ عَالَمْ

Çünkü bu âlem bütün mevcudatıyla muhtelif dilleriyle, ayrı ayrı nağamatıyla zikr-i İlahînin halka-i kübrasında beraber "Lâ ilahe illa Hu" der, vahdaniyete şehadet eder. لاَ اُحِبُّ اْلآفِلِينَ in açtığı yaraya merhem sürüyor ve alâkayı kestiği mecazî mahbublara bedel, bir Mahbub-u Lâyezalî'yi gösteriyor.

Sözler, 215

Beğenebileceğiniz Videolar

Video Kategorileri

Video Etiketleri